SPÓŁDZIELNIE SOCJALNE

09.10.2013 - W dniu wczorajszym nabór wniosków o udzielenie dotacji na przystąpienie do istniejącej lub utworzenie nowej spółdzielni socjalnej w ramach projektu Aktywność Szansa na Przyszłość został zakończony.

02.10.2013 - W związku z realizacja projektu pn. „Aktywność szansą na przyszłość” UDA.POKL.07.02.02.02-002/12 współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego, Forum Aktywności Lokalnej przedstawia wzory dokumentów wymaganych do Wniosków o przyznanie podstawowego wsparcia pomostowego.

W załączeniu znajdują się wzory dokumentów wymaganych do złożenia Wniosku o przyznanie podstawowego wsparcia pomostowego dla uczestników projektu „Aktywność szansą na przyszłość”

Oświadczenie nr 1

Oświadczenie nr 2

Formularz ubiegania się o pomoc de minimis

28.01.2013 -Informacja o rozpoczęciu naboru Formularzy Rekrutacyjnych do projektu pn.:”Aktywność szansą na przyszłość”

W związku z realizacja projektu pn. „Aktywność szansą na przyszłość” numer umowy UDA-POKL.07.02.02-02-002/12 -00 współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego, Forum Aktywności Lokalnej wraz z partnerami projektu informują, że ruszył nabór Formularzy rekrutacyjnych do projektu. 

Wszystkie dokumenty związane z rekrutacją w wersji elektronicznej  lub w wersji papierowej będą dostępne od dnia 29 stycznia 2013r. na stronach internetowych lub w biurach projektu pod adresami wskazanymi w Regulaminie Rekrutacji.

Nabór Formularzy potrwa do dnia 26  lutego 2013 r. do godziny 16.00.

W celu zgłoszenia się do projektu, należy zapoznać się z Regulaminem Rekrutacji oraz wypełnić i przekazać w sposób i na adres wskazany w w/w Regulaminie odpowiednie Formularze Rekrutacyjne wraz z wymaganymi załącznikami oraz oświadczeniami.

W razie pytań lub wątpliwości jesteśmy do Państwa dyspozycji pod numerem telefonu(74) 848-01-00.

Regulamin projektu ( dla osób fizycznych zaintersowanych przystąpieniem do projektu)

pobierz plik

Regulamin projektu ( dla podmiotów prawnych zaintersowanych przystąpieniem do projektu)

pobierz plik

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Spółdzielnie socjalne sposobem na zwalczanie bezrobocia

Spółdzielnie socjalne mogą stać się znakomitym narzędziem do walki z bezrobociem w powiecie wałbrzyskim. Świetnym przykładem powodzenia tej formy aktywizacji zawodowej są Włochy, gdzie w 2001 roku działało już 5600 takich spółdzielni, które zatrudniały w sumie dziesiątki tysięcy ludzi.

Spółdzielnie socjalne dają szansę na pracę ludziom, którzy od wielu lat nie mają zatrudnienia. Tylko od pomysłowości i zaangażowania członków spółdzielni zależy profil jej działalności i powodzenie na rynku.

Celem spółdzielni socjalnych jest aktywizacja zawodowa i ułatwienie zaistnienia na rynku pracy bezrobotnym (w dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy bezrobotny może już starać się o utworzenie spółdzielni), bezdomnym (którzy realizują indywidualny program wychodzenia z bezdomności), uzależnionym od alkoholu i narkotyków (którzy zakończyli program psychoterapii w zakładzie lecznictwa odwykowego) oraz osobom zwalnianym z zakładów karnych, mającym trudności w integracji ze środowiskiem.

Spółdzielnię socjalną może powołać co najmniej 5 osób. To stwarza możliwości wspólnej pracy dla osób, które w pojedynkę miałyby trudności w otworzeniu i prowadzeniu działalności gospodarczej. Założyciele spółdzielni na walnym zebraniu uchwalają statut i wybierają władze spółdzielni (zarząd, prezesa oraz radę nadzorczą gdy spółdzielnia składa się z ponad 15 członków), które muszą być zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym. Spółdzielnia socjalna może zatrudniać fachowców, w sytuacji, kiedy członkowie spółdzielni nie posiadają odpowiednich kwalifikacji (np. księgowego). Jednak liczba osób zatrudnionych w takiej sytuacji nie może przekroczyć 1/5 liczby członków spółdzielni.

Tym, co podnosi atrakcyjność spółdzielni socjalnych, jest korzystanie przez nie z pomocy publicznej. Każdy z członków - założycieli spółdzielni socjalnej może na ten cel otrzymać jednorazowo bezzwrotną dotację do wysokości 300 proc. przeciętnego wynagrodzenia (dziś jest to około 7 tys. zł), a na przystąpienie do istniejącej spółdzielni socjalnej do 200 proc. przeciętnego wynagrodzenia (ok. 4600 zł). Ze względu na to, w razie likwidacji spółdzielni, jej majątek, zostaje przekazany na Fundusz Pracy, zaś jeśli jej członkami byli niepełnosprawni odpowiednia część - na PFRON. Istnieje także możliwość refundacji kosztu składek na ubezpieczenie społeczne oraz zwolnienie spółdzielni jej od podatku od czynności cywilno - prawnych, opłaty skarbowej oraz opłat sądowych, oraz umożliwienie spółdzielni socjalnej nabywania na szczególnych warunkach nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa.

Spółdzielnia socjalna nie działa jednak w celu osiągnięcia zysku. Całość nadwyżki wypracowanej przez nią przeznaczana jest na fundusz zasobowy, zaś wynagrodzenia członków spółdzielni oraz osób w niej zatrudnionych nie mogą przekroczyć dwukrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w sektorze przedsiębiorstw.

Spółdzielnie socjalne w Europie

Spółdzielcze formy gospodarowania funkcjonują już od ponad 150 lat. Liczba zaangażowanych w tę działalność ludzi na całym świecie - a jest to ponad 800 milionów osób - świadczy, że jest to istotny element światowej gospodarki, który nie tylko spełnia ważną role gospodarczą, ale też wiele funkcji społecznych. Odbywa się to między innymi przez tworzenie stabilnych i bezpiecznych miejsc pracy oraz zintegrowanego środowiska społeczno-kulturowego, rozwijającego się wokół spółdzielni. Społeczna odpowiedzialność spółdzielni, ich innowacyjność i wspólnotowy charakter, wzmacniający więzi społeczne, stawioną o ważnej roli tego elementu ekonomii społecznej. Spółdzielczość socjalna nie tylko wpisuje się w politykę walki z wykluczeniem społecznym, ale też jest istotnym elementem ruchu spółdzielczego.

Włosi dają przykład

Spółdzielczość socjalna od wielu lat funkcjonuje w Unii Europejskiej, a jednym z najlepszych przykładów popularności tej formy działalności gospodarczej są Włochy. Do lat 70 XX wieku sektor pozarządowy w Italii był słabo rozwinięty. Ograniczał się do spółdzielni, które mogły jednak świadczyć usługi jedynie na rzecz swoich członków oraz do stowarzyszeń działających na rzecz osób niepełnosprawnych. Organizacje świadczące usługi społeczne związane były głównie z kościołem i istniało tylko kilka fundacji. Włoski system zabezpieczenia społecznego nie potrafił skutecznie rozwiązywać problemów ludzi cierpiących na choroby umysłowe, bezdomność czy długotrwałe bezrobocie. Wynikiem ówczesnego kryzysu włoskiej polityki społecznej było powstanie współczesnego sektora organizacji pozarządowych.
Rozwój organizacji pozarządowych napotykał na poważne bariery prawne - stowarzyszenia nie mogły prowadzić żadnej działalności mającej wymiar ekonomiczny - ani wytwórczej ani usługowej. W oczywisty sposób uderzało to w te podmioty, których celem działania jest reintegracja społeczno - zawodowa.

Jedną z koncepcji na ominięcie tych barier stały się spółdzielnie socjalne. Na ich korzyść przemawiały przede wszystkim następujące elementy: spółdzielnie miały status przedsiębiorstwa, korzystały z korzystnych stawek podatkowych, ich funkcjonowanie opierało się na demokratycznym uczestnictwie w zarządzaniu i na demokratycznej kontroli nad działaniami przedsiębiorstwa. Kolejnym ważnym czynnikiem była niska ilość kapitału niezbędnego do uruchomienia działalności. Mimo to, spółdzielnie miały pewne wady. Najpoważniejsze polegały na tym, że wykluczały udział wolontariuszy.

Mimo tych wszystkich przeszkód rozpoczęły działalność "spółdzielnie solidarności społecznej". Starania o ich uznanie trwały do 1991 roku, kiedy to włoski parlament przyjął dwie kluczowe dla spółdzielni socjalnych ustawy: w sprawie "organizacji wolontariuszy" oraz "spółdzielni społecznych". Drugi z tych aktów mówił o tym, że spółdzielnie społeczne muszą działać w interesie społeczności lokalnej i na rzecz integracji społecznej, że mogą zrzeszać wolontariuszy - jednak ich liczba nie może przekraczać 50 procent liczby wszystkich osób tworzących spółdzielnie, a członkami mogą być także osoby prawne. Ta sama ustawa wprowadziła ulgi podatkowe (w postaci preferencyjnych stawek VAT na towary i usługi wytwarzane przez spółdzielnie socjalne) oraz ułatwienia dotyczące uzyskiwania zamówień publicznych (20 procent zamówień realizowanych przez jednostki administracji publicznych powinno być w pierwszym rzędzie powierzone spółdzielniom socjalnym). Od roku 1993 zauważyć można dynamiczny rozwój spółdzielni socjalnych o charakterze reintegracji - społeczno zawodowej (a taki model spółdzielni proponuje polska ustawa o promocji zatrudnienia), których w roku 2000 było już 1915. Zatrudniały one 33 tysiące pracowników, z których 13,5 tys. stanowiły osoby o trwale lub przejściowo obniżonej zdolności do pracy. Tymczasem we Włoszech działało w 2001 roku w sumie 5600 spółdzielni socjalnych.

Finlandia też je wspiera

Wynikiem funkcjonowania spółdzielni socjalnych w Finlandii jest zapewnienie dochodu osobom bezrobotnym i ich rodzinom, utrzymywanie umiejętności zawodowych (przede wszystkim poprzez prowadzenie szkoleń dla potrzeb rynku pracy - co ma olbrzymie znaczenie, gdyż utrata umiejętności zawodowych jest jednym z najistotniejszych zagrożeń związanych z długotrwałym bezrobociem) oraz utrzymywanie osób pozbawionych pracy w odpowiedniej kondycji społecznej i fizycznej.

Z Barką do pracy


W Polsce jednym z prekursorów spółdzielczości socjalnej jest Fundacja Barka z Poznania. Jej działalność oparta jest na włoskim modelu spółdzielczości socjalnej. W skład załóg badanych "przedsiębiorstw" wchodziły przede wszystkim osoby z wykształceniem podstawowym oraz pracownicy fizyczni. Bezrobocie ich dotykające ma przede wszystkim wymiar strukturalny - objawiający się brakiem dostatecznego wykształcenia i w związku z tym niską zatrudnialnością. Większość charakteryzuje się długim stażem pracy - jednak w niepotrzebnych dzisiaj zawodach. Zdecydowana większość podopiecznych fundacji podejmowała samodzielne próby zmiany swojej trudnej sytuacji. Jednak także większość stwierdziła, że bez wsparcia Barki nie udałoby im się znaleźć zatrudnienia. Jako podstawową barierę na rynku pracy wymieniali wiek, w dalszej kolejności wskazywano trudności ekonomiczne, uzależnienia i brak kwalifikacji. Dla wielu osób wykluczonych społecznie, wspierany rynek pracy - w tym działalność spółdzielni socjalnych jest jedyną możliwością odzyskania godnych źródeł utrzymania i opuszczenia kręgu ubóstwa.



Przydatne pliki (do pobrania):

All Rights Reserved | profesjonalny hosting www.hb.pl | tworzenie stron internetowych www.hm.pl